Papier jest rozliniowany co odstęp t, upuszcza się igłę o długości L ≤ t, a pytanie brzmi: jakie jest prawdopodobieństwo, że przetnie linię. Odpowiedź to 2L/(πt): przy igle tak długiej jak odstęp, 2/π = 0.63661977236758, pierwszy link; przy igle o połowę krótszej, 1/π = 0.31830988618379, drugi. π jest tam, bo kąt igły jest jednostajny, a warunek przecięcia obejmuje jej sinus, a średnia z sin θ po półobrocie to 2/π — i to całe wyprowadzenie w jednym zdaniu, oraz powód, dla którego stałej nie da się usunąć ustawą.
Laplace zauważył, że rozumowanie biegnie wstecz: rzuć N igieł, policz przecięcia, a π staje się niewiadomą w pomiarze, a nie stałą w dowodzie. To pierwsze obliczenie Monte Carlo i to złe. Rozrzut liczby N rzutów jest rzędu √N, więc błąd względny w 2/π to około 0.76/√N, a sześć poprawnych cyfr π kosztowałoby coś jak pół biliona rzutów — osiemnaście tysięcy lat upuszczania igły raz na sekundę — i pobiłby je każdy szereg, który potrafi zapisać szkolniak. Uogólnienie jest warte więcej niż eksperyment: twierdzenie Barbiera, które wynika z tej samej liniowości, mówi, że każda krzywa o długości L ma oczekiwane przecięcia 2L/(πt), więc okrąg, którego średnica równa się odstęp, przecina dokładnie dwa razy niezależnie od orientacji, co jest dowodem, że jego obwód to πt i że π jest tą samą liczbą w każdym z tych pytań.
Odpowiedź
0.63661977236758
Jak to czytać
2/π na warsztacie, prawdopodobieństwo przecięcia dla igły tak długiej jak odstęp linii. Drugi link to igła o połowę krótsza.
Źródło
Georges-Louis Leclerc de Buffon, 1733, on the probability that a thrown needle meets one of a set of parallel lines; the formula 2L/(πt) and Laplace's observation that the experiment therefore estimates π
Rozwiąż w kalkulatorze
Te linki otwierają właściwy kalkulator z już wpisanymi liczbami tego zadania. Powyższa linia to to, co powinien pokazać ekran — sprawdź sam.