Podstaw n = 0, a wielomian da 41. Potem 43, 47, 53, 61, 71, 83, 97, 113, 131, 151 — każda z nich pierwsza, dla czterdziestu wartości n biegnących od 0 do 39, przy czym ostatnia to 39² + 39 + 41 = 1601. Przy n = 40 seria urywa się w najbardziej żenujący możliwy sposób: pierwszy link wyświetla 1681, a drugi bierze z niego pierwiastek i wyświetla 41, więc wielomian wytworzył 41². Przy n = 41 wyświetla 1763, trzeci link, czyli 41 × 43 — stała wraca, by upomnieć się o własną wielokrotność.
Trójmian kwadratowy, który zawodzi tylko przez to, że staje się wielokrotnością własnej stałej, nie jest szczęściem. Rabinowitsch dowiódł w 1913 roku, że n² + n + q pozostaje pierwsze dla każdego n do q − 2 dokładnie wtedy, gdy urojone ciało kwadratowe o wyróżniku 1 − 4q ma liczbę klas równą jeden — czyli gdy przetrwa tam jednoznaczny rozkład. Sześć q, które przechodzą, to 2, 3, 5, 11, 17 i 41, a ich wyróżniki to −7, −11, −19, −43, −67 i −163: liczby Heegnera, ta sama krótka lista, która czyni e^(π√163) liczbą całkowitą z dokładnością do jednej bilionowej. Euler znalazł trójmian bogaty w liczby pierwsze; to, co faktycznie znalazł, nie mając żadnego sposobu, by to wiedzieć, było największym elementem listy, której wyjaśnienie zajęło kolejne sześćdziesiąt lat.
Odpowiedź
1681
Jak to czytać
40² + 40 + 41 na warsztacie. Drugi link pokazuje, że to 41², trzeci to wartość dla n = 41, a czwarty to ostatnia liczba pierwsza serii, 1601.
Źródło
Leonhard Euler, 1772, on the polynomial n² + n + 41; the six constants q for which n² + n + q is prime for every n below q − 1 are 2, 3, 5, 11, 17 and 41
Rozwiąż w kalkulatorze
Te linki otwierają właściwy kalkulator z już wpisanymi liczbami tego zadania. Powyższa linia to to, co powinien pokazać ekran — sprawdź sam.