Zapisz dwie proste jako jedno równanie macierzowe z macierzą współczynników (3 2; 1 −1). Pierwszy link wyświetla jej wyznacznik −5, a drugi oblicza go regułą 2×2, 3·(−1) − 2·1. Cramer potem zastępuje po jednej kolumnie prawą stroną: dla x macierz (16 2; 2 −1) ma wyznacznik −20, a trzeci link dzieli to przez −5, wyświetlając 4; dla y zastąpienie (3 16; 1 2) ma wyznacznik −10, a czwarty link dzieli go przez −5, dając 2. Sprawdzenie: 3·4 + 2·2 = 16 i 4 − 2 = 2.
Reguła jest atrakcyjna i nieużywalna na dużą skalę. Żąda n + 1 wyznaczników dla układu n×n, a rozwinięcie względem dopełnień algebraicznych kosztuje rzędu n! operacji, podczas gdy eliminacja kosztuje n³/3 — i dlatego każdy podręcznik numerycznej algebry liniowej ostrzega przed nią, i dlatego przetrwa jako narzędzie teoretyczne: dowodzi, że rozwiązanie zależy wymiernie od prawej strony, i że zależność załamuje się dokładnie tam, gdzie wyznacznik. Zawodzi też głośno i poprawnie, gdy wyznacznik jest zerem, ten sam warunek, pod którym dwie proste są równoległe. Przypadek 2×2 jest jedynym, gdzie Cramer jest tańszy niż cokolwiek innego, i to dokładnie ten przypadek zachowuje każdy szkolny program nauczania.
Odpowiedź
4
Jak to czytać
x = 4 z −20 ÷ −5. Pierwszy i drugi link to wyznacznik współczynników −5, czwarty to y = −10 ÷ −5 = 2.
Źródło
Gabriel Cramer, 'Introduction à l'analyse des lignes courbes algébriques' (1750), where the rule appears for systems obtained by elimination; the determinant formulation in the modern shape is the standard textbook statement
Rozwiąż w kalkulatorze
Te linki otwierają właściwy kalkulator z już wpisanymi liczbami tego zadania. Powyższa linia to to, co powinien pokazać ekran — sprawdź sam.