Każda z sześciu pozycji w komórce brajla jest wypukła albo płaska, więc wzorów jest 2⁶ = 64 (pierwszy link), a jeden z nich — wszystkie płaskie — to spacja, nie litera, co pozostawia 63 znaki (drugi link). Sześćdziesiąt trzy kształty nie pokrywają alfabetu, jego znaków diakrytycznych, interpunkcji i cyfr, więc system nie udaje, że pokrywa: stopień 2 zastępuje najczęstsze słowa pojedynczymi komórkami, a ten sam układ kropek znaczy coś innego po znaku literowym albo cyfrowym. Kontekst jest częścią kodu i właśnie tak sześciokropkowa komórka niesie cały język.
Pierwotny kod wojskowy Barbiera używał dwunastu kropek, dobranych tak, by zapisywać francuskie dźwięki w ciemności bez światła, i zawiódł, bo opuszek palca nie ogarnie dwunastu pozycji jednym dotknięciem i nie czyta dalej. Wkład Braille'a w 1824 roku, gdy miał piętnaście lat, polegał na przycięciu komórki do rozmiaru, który pojedynczy opuszek odczyta jako jeden kształt. Kompromis jest dokładny: 2¹² wzorów dałoby 4096 i byłoby nieczytelne, 2⁶ to 64 i czytelne. Ośmiokropkowa komórka wprowadzona do użytku komputerowego podwaja to do 256 (trzeci link) — jedna komórka na znak ASCII, i właśnie to pokazuje odświeżalny wyświetlacz brajlowski.
Odpowiedź
64
Jak to czytać
2⁶ na warsztacie. Drugi link odejmuje pustą komórkę; trzeci to ośmiokropkowa komórka używana w brajlu komputerowym.
Źródło
Louis Braille's six-dot cell, in a 2 × 3 arrangement, completed in 1824 and published in 1829, adapted from Charles Barbier's twelve-dot night writing for the French army; the eight-dot cell behind computer braille doubles the count to 256
Rozwiąż w kalkulatorze
Te linki otwierają właściwy kalkulator z już wpisanymi liczbami tego zadania. Powyższa linia to to, co powinien pokazać ekran — sprawdź sam.