Macierz (1 2; 0 1) przesuwa płaszczyznę w prawo o 2 jednostki na każdą jednostkę wysokości, a (1 3; 0 1) robi to samo z 3. Pierwszy link mnoży je, a wiersz A × B czyta (1 5; 0 1): dwa ścinania w tym samym kierunku składają się przez dodanie ich wielkości. Drugi link to ta suma, 2 + 3 = 5; trzeci to samo połączone ścinanie, którego wyznacznik wciąż jest 1 — ścinania zachowują pole pojedynczo, a więc i w połączeniu. Czwarty link to przypadek k = 0, identyczność, zero grupy.
Ścinania w ustalonym kierunku tworzą grupę izomorficzną z prostą addytywną, najprostszą podgrupę jednoparametrową, jaka istnieje, a powód, dla którego parametry dodają się zamiast mnożyć, jest taki, że generator jest nilpotentny: N = (0 1; 0 0) spełnia N² = 0, więc e^(kN) = I + kN urywa się po wyrazie liniowym. Obroty też mają parametry addytywne, ale przez funkcję nieliniową — generator podniesiony do kwadratu daje −I, a eksponenta zachowuje swój cosinus i sinus. Ten kontrast jest powodem, dla którego klasyfikacja rzeczywistych macierzy 2×2 wciąż dzieli się na przypadki eliptyczne, paraboliczne i hiperboliczne: obroty, ścinania i odwzorowania ściskające, których parametry się mnożą. Te trzy rozróżnia ślad, i tu ślad każdego członka rodziny jest dokładnie 2.
Odpowiedź
5
Jak to czytać
Wpis poza przekątną iloczynu. Pierwszy link to sam iloczyn, trzeci połączone ścinanie o wyznaczniku 1, czwarty identyczność.
Źródło
The shear or transvection (1 k; 0 1) is the standard elementary matrix; the property S(s)S(t) = S(s + t) is the additive one-parameter subgroup generated by a nilpotent matrix, as in any treatment of SL(2)
Rozwiąż w kalkulatorze
Te linki otwierają właściwy kalkulator z już wpisanymi liczbami tego zadania. Powyższa linia to to, co powinien pokazać ekran — sprawdź sam.