Bierz 44 100 próbek na sekundę, a pierwszy link mówi, że najwyższa częstotliwość, jaką da się przedstawić, to 22 050 Hz; przy 48 000 Hz używanych w pracy z wideo to 24 000 Hz. Żadna z tych liczb nie opisuje ucha — większość dorosłych przestaje słyszeć w okolicach 20 000 Hz — obie opisują próbkowanie. Treść powyżej połowy częstotliwości nie znika po prostu, lecz zawija się z powrotem w pasmo słyszalne jako fałszywy ton, dlatego każdy przetwornik ma filtr antyaliasingowy przed próbkowaniem.
Dlaczego więc 44 100, a nie liczba bardziej okrągła? Bo format prototypowano na taśmie wideo, gdzie próbki musiały mieścić się w strukturze zsynchronizowanej z liniami: trzy próbki na aktywną linię, 294 aktywne linie na półobraz, dwa półobrazy na klatkę i dwadzieścia pięć klatek na sekundę, co daje 6 × 294 × 25 = 44 100 — drugi link. Prototyp oparty na NTSC wyszedł na 44 056 Hz z tego samego powodu. Liczba dobrana tak, by pasowała do standardu taśmy wideo, stała się wartością drukowaną na każdej płycie kompaktowej od 1982 roku, i przewyższa dwukrotność 20 kHz z wygodnym zapasem, a to wszystko, czego wymaga twierdzenie.
Odpowiedź
22050
Jak to czytać
44 100 podzielone przez dwa na warsztacie. Drugi link to arytmetyka stojąca za samą częstotliwością próbkowania; trzeci to 48 kHz, gdzie sufit wynosi 24 000 Hz.
Źródło
The Nyquist–Shannon sampling theorem: Harry Nyquist, 'Certain topics in telegraph transmission theory' (Bell System Technical Journal, 1928), with Claude Shannon's rigorous statement of 1949; 44 100 = 6 × 294 × 25, the line-locked PCM format recorded on PAL video tape in the 1970s
Rozwiąż w kalkulatorze
Te linki otwierają właściwy kalkulator z już wpisanymi liczbami tego zadania. Powyższa linia to to, co powinien pokazać ekran — sprawdź sam.