Weź 21, liczbę Fibonacciego, i porównaj jej kwadrat z iloczynem sąsiadów po obu stronach, 13 i 34. Pierwszy link wyświetla 441, drugi 442, a trzeci wyświetla różnicę, −1. Przesuń się o jedno miejsce wzdłuż ciągu, a znak się odwraca: 34² − 21 × 55 = 1156 − 1155 = 1, i to czwarty link. Tożsamość Cassiniego mówi, że dzieje się tak na każdym miejscu i nigdzie indziej nie może: F(n)² − F(n−1)F(n+1) = (−1)^(n+1), więc różnica między kwadratem a iloczynem jego sąsiadów zawsze wynosi dokładnie jeden, ze znakiem zmieniającym się naprzemiennie, gdy idziesz wzdłuż ciągu.
Powód nie jest przypadkiem arytmetyki, lecz wyznacznikiem. Macierz generująca liczby Fibonacciego, [[1,1],[1,0]], ma wyznacznik −1, a wzięcie jej n-tej potęgi mnoży wyznacznik przez siebie n razy, więc pozostaje ±1 niezależnie od n. Rozpisz ten wyznacznik dla potęgi, a wpisy okażą się liczbami Fibonacciego, a wzór, który dostaniesz, to dokładnie Cassini — dlatego odpowiedź to jeden, a nie tylko coś małego. Ta sama tożsamość wyznacznika jest powodem, dla którego kolejne stosunki liczb Fibonacciego tak dobrze przybliżają złoty podział: sąsiednie reduktory ułamka łańcuchowego zawsze obejmują jego granicę z przeciwnych stron, a błąd p/q względem niej jest ograniczony przez 1/q². Do ręcznego sprawdzenia tego wpisu potrzebne są tylko trzy liczby, a arytmetyka jest na tyle mała, że −1 widać nadchodzące z dwóch ekranów, zanim zostanie odjęte.
Odpowiedź
−1
Jak to czytać
Trzeci link odejmuje iloczyn sąsiadów od kwadratu. Czwarty to następna para Fibonacciego, gdzie ta sama różnica to +1.
Źródło
Giovanni Domenico Cassini, 1680, on the relation F(n)² − F(n−1)·F(n+1) = (−1)^(n+1); the identity in that general form is Eugène Catalan's, and the determinant it rests on is in the matrix form of the sequence proved by de Moivre in 1730
Rozwiąż w kalkulatorze
Te linki otwierają właściwy kalkulator z już wpisanymi liczbami tego zadania. Powyższa linia to to, co powinien pokazać ekran — sprawdź sam.