F₁₇ = 1597 i F₁₈ = 2584, a stół roboczy kładzie ich iloraz na 1.6180338134001. Samo φ to 1.6180339887499, więc obie liczby zgadzają się przez 1.618033 i potem się rozchodzą — redukt jest mniejszy z tej dwójki, a trzeci link wypisuje różnicę jako −1.7534976959332⋅10⁻⁷. Kolejne ilorazy Fibonacciego zbliżają się do φ z naprzemiennych stron, każdy lepszy od poprzedniego, a osiemnasty to miejsce, w którym szóste miejsce dziesiętne wreszcie się ustala.
Powód, dla którego właśnie te ułamki są najlepsze, jakie istnieją, bierze się z ułamka łańcuchowego. φ = [1; 1, 1, 1, …], same jedynki, czyli najwolniej zbieżny ułamek łańcuchowy, jaki istnieje: żadnej liczby niewymiernej nie trudniej przybliżać ułamkami, bo większy iloraz częściowy gdziekolwiek podałby ci wyjątkowo dobre przybliżenie wymierne za darmo. Jego redukty to dokładnie ilorazy Fₙ₊₁/Fₙ — ten sam fakt, który zauważył Kepler, wypowiedziany w języku wartości pozycyjnej zamiast ciągów.
Odpowiedź
1.6180338134001
Jak to czytać
2584/1597 na stole roboczym, czternaście wyświetlanych cyfr niewymiernie wyglądającego ułamka, który naprawdę jest wymierny. Dokładne φ zaczyna się od 1.61803398875.
Źródło
Kepler noted in 1611 that the ratio of consecutive Fibonacci numbers approaches the golden ratio; the sequence itself is from Liber Abaci (1202)
Rozwiąż w kalkulatorze
Te linki otwierają właściwy kalkulator z już wpisanymi liczbami tego zadania. Powyższa linia to to, co powinien pokazać ekran — sprawdź sam.