Pierwszy czynnik to √2/2, co stół roboczy wypisuje jako 0.70710678118655. Iloczyn Viète'a mnoży to przez √(2+√2)/2, potem przez √(2+√(2+√2))/2 i tak dalej, za każdym razem o jedno zagnieżdżenie więcej; iloczyn nieskończony równa się 2/π. Odwróć go — 2 podzielone przez bieżący iloczyn — a dwa czynniki dają 3.0614674589207, trzy dają 3.1214451522581, a cztery dają 3.1365484905459.
Pięć czynników dociera do 3.1403311569548, wciąż o tysięczną poniżej π — dlatego to ten rzadki wzór, który sprawia, że powolność wygląda dramatycznie: każdy czynnik tylko połowi kąt, więc błąd kurczy się czterokrotnie za każdym razem, gdy praca się podwaja. To, co iloczyn robi, to metoda wielokątów Archimedesa zapisana jednym wierszem. Weź 2 podzielone przez bieżący iloczyn, a masz stosunek obwodu do średnicy wpisanego wielokąta foremnego o 2ⁿ⁺¹ bokach: dwa czynniki to ośmiokąt, a liczba to 3.0614674589207 powyżej. Sam iloczyn to 1 podzielone przez połowę tego stosunku — jedyna rzecz w nim, którą łatwo wypowiedzieć wspak. To także pierwszy iloczyn nieskończony w matematyce europejskiej, opublikowany przez Viète'a w 1600 roku po znalezieniu go w 1593.
Odpowiedź
3.0614674589207
Jak to czytać
π z pierwszych dwóch czynników iloczynu Viète'a: 2 podzielone przez √2/2 razy √(2+√2)/2. Z jednym czynnikiem to samo wyrażenie wypisuje 2.8284271247462.
Źródło
François Viète, 1593, printed in his 1600 treatise: 2/π = √2/2 · √(2+√2)/2 · √(2+√(2+√2))/2 · …, the limit of Archimedes' inscribed polygons with doubling sides
Rozwiąż w kalkulatorze
Te linki otwierają właściwy kalkulator z już wpisanymi liczbami tego zadania. Powyższa linia to to, co powinien pokazać ekran — sprawdź sam.