Umieść węzły 1, 2, 3 w wierszach, a potęgi x⁰, x¹, x² wzdłuż kolumn: (1 1 1; 1 2 4; 1 3 9). Panel pierwszego linku zwraca wyznacznik 2, a drugi link to wzór, który to wyjaśnia, (2 − 1)(3 − 1)(3 − 2) = 2. Trzeci link to wersja czterowęzłowa na 1, 2, 3, 4 z wyznacznikiem 12, a czwarty to sześć różnic, które mnożą się do niego.
Postać iloczynowa sprawia, że wyznacznik znika dokładnie wtedy, gdy dwa węzły się pokrywają, i dlatego wielomian stopnia co najwyżej n − 1 przez n różnych węzłów istnieje i jest jedyny: macierz współczynników to Vandermonde, a jej wyznacznik jest iloczynem niezerowych różnic. Pokazuje też, dlaczego naiwna interpolacja jest źle uwarunkowana — przy węzłach 1, 1.001 i 1.002 iloczyn to (0.001)(0.002)(0.001) = 2⋅10⁻⁹, więc macierz jest prawie osobliwa, i to powód, dla którego interpolacja praktyczna używa węzłów Czebyszewa albo wielomianów ortogonalnych, zamiast rozwiązywać układ liniowy. Rozprawa Vandermonde'a z 1771 roku była o eliminowaniu niewiadomych, nie o macierzach, które nie były jeszcze obiektami; wyznacznik i wzór iloczynowy to odczytanie XIX wieku tego, co zapisał.
Odpowiedź
2
Jak to czytać
Wyznacznik 3×3 na węzłach 1, 2, 3. Drugi link to iloczyn różnic; trzeci i czwarty to macierz czterowęzłowa i jej sześć różnic, dające 12.
Źródło
Alexandre-Théophile Vandermonde, 'Mémoire sur la résolution des équations', Histoire de l'Académie royale des sciences (1771); the product formula ∏(xⱼ − xᵢ) is the standard statement, and it is the proof that interpolation at distinct nodes is unique
Rozwiąż w kalkulatorze
Te linki otwierają właściwy kalkulator z już wpisanymi liczbami tego zadania. Powyższa linia to to, co powinien pokazać ekran — sprawdź sam.