Pomnóż pierwsze siedem liczb pierwszych, a warsztat wyświetli 5.1051⋅10+5 — 510,510. Dodaj jeden, a ten sam wyświetlacz zyska cyfrę: 5.10511⋅10+5. Drugi link to rozkład na czynniki, a nie iloczyn liczb pierwszych: 19 × 26869, i wyświetla ten sam wiersz co pierwszy — właśnie tak widać na ekranie, że 510,511 nie jest pierwsza. Rozbij większy czynnik, a to 97 × 277, więc liczba wynosi 19 × 97 × 277.
Żadna z liczb 19, 97 ani 277 nie ma na pierwotnej liście i na tym polega całość rozumowania Euklidesa. Przypuśćmy, że liczba pierwsza p dzieli jednocześnie 510,510 i 510,511: wtedy p dzieli ich różnicę, czyli 1, a nic takiego nie istnieje. Zatem każdy czynnik pierwszy liczby „plus jeden” musi być nowy — tutaj są trzy, nie jeden. Wersja często nauczana, że ta konstrukcja zawsze daje liczbę pierwszą, jest fałszywa i zawodzi o jedną liczbę pierwszą wcześniej: liczby 2, 3, 5, 7, 11, 13 dają tym samym przepisem 30,031 = 59 × 509.
Odpowiedź
5.10511⋅10+5
Jak to czytać
2·3·5·7·11·13·17 + 1 na warsztacie. Drugi link to ta sama wartość zapisana jako czynniki; trzeci to sam iloczyn, 510 510.
Źródło
Euclid, Elements IX.20 takes the least number measured by the assigned primes, adds a unit, and argues that a prime measuring it is not among those assigned; for 2, 3, 5, 7, 11, 13, 17 that number is 510 511 = 19 × 97 × 277, so the product-plus-one is composite. The stronger claim that it must be prime is a modern misreading, and the sequence of least new prime factors is the Euclid–Mullin sequence
Rozwiąż w kalkulatorze
Te linki otwierają właściwy kalkulator z już wpisanymi liczbami tego zadania. Powyższa linia to to, co powinien pokazać ekran — sprawdź sam.