Macierz (2 1; 1 2) wysyła (1, 1) na (3, 3) i (1, −1) na (1, −1): wektory własne to przekątna i antyprzekątna, a mnożniki to 2 + 1 = 3 i 2 − 1 = 1, drugi i trzeci link. Panel na pierwszym linku wyświetla dwie liczby, które każda para wartości własnych musi odtworzyć — wyznacznik 3 i ślad 4 — a czwarty link to sprawdzenie sumy, 3 + 1 = 4, z 3 × 1 = 3 jako sprawdzeniem iloczynu zrobionym w głowie.
Dlaczego suma i różnica działają: (a b; b a) komutuje z zamianą (0 1; 1 0), więc zachowuje dwie podprzestrzenie własne zamiany, którymi są dokładnie proste przekątnej i antyprzekątnej. Każda symetryczna macierz 2×2 o równych wpisach na przekątnej jest dlatego przekątniowa w bazie 45°. Bezpośrednie obliczenie to jeden wiersz — det(A − λI) = (2 − λ)² − 1, więc λ = 2 ± 1 — a oba odczytania to ten sam fakt: rozwinięcie (2 − λ)² − 1 daje λ² − 4λ + 3, którego współczynniki to ślad i wyznacznik. To najmniejszy przykład, w którym „wyznacznik jest iloczynem wartości własnych, a ślad ich sumą” można sprawdzić bez żadnej algebry, i dlatego jest przykładem rozwiązanym w prawie każdym pierwszym kursie.
Odpowiedź
3
Jak to czytać
Większa wartość własna, która tu jest też wyznacznikiem. Drugi i trzeci link to a + b i a − b; czwarty to ślad jako suma dwóch wartości własnych.
Źródło
The characteristic equation det(A − λI) = 0 in this shape is in Joseph-Louis Lagrange's 1770s memoir on quadratic forms; the (a b; b a) case with eigenvalues a + b and a − b is the standard first exercise in any linear-algebra course
Rozwiąż w kalkulatorze
Te linki otwierają właściwy kalkulator z już wpisanymi liczbami tego zadania. Powyższa linia to to, co powinien pokazać ekran — sprawdź sam.