Liczba podwójnej precyzji to jeden bit znaku, jedenaście bitów wykładnika z przesunięciem 1023 i pięćdziesiąt dwa bity części ułamkowej, a największa skończona wartość, jaką mieści, to (2 − 2⁻⁵²) × 2^1023 = 1.7976931348623⋅10+308, co oblicza pierwszy link. Drugi link to samo 2^1023, 8.9884656743116⋅10+307: wiodący czynnik jest odrobinę mniejszy od dwóch, brakuje mu dokładnie 2⁻⁵². Trzeci link to 2⁵² = 4.5035996273705⋅10+15, czyli ile odrębnych wartości mieści się między liczbą a jej podwojeniem, a czwarty to 10^308, wyświetlone jako 1⋅10+308 — najbliższa okrągła liczba dziesiętna poniżej granicy i powód, dla którego programiści mówią, że największy double to „około 1.8 raza dziesięć do potęgi trzysta osiem”.
Warte zapamiętania są dwie konsekwencje. Góra zakresu jest gruba: kolejne double w pobliżu granicy są oddalone o 2^(1023−52) = 2^971, rzędu 10^292, więc największa liczba to nie drobne ziarno, lecz ostatni szczebel drabiny, której szczeble same są astronomiczne. A wykładnik nie może sięgnąć 2047 ani nawet 1024: wzorzec wykładnika z samych jedynek jest zarezerwowany dla nieskończoności i NaN-ów, dlatego o jeden więcej niż największa wartość skończona to nie większa liczba, lecz żadna liczba, i dlatego przepełnienie w tym formacie daje nieskończoność, a nie zawinięcie. Te same pięćdziesiąt dwa bity, które ustalają zakres, ustalają precyzję, dając epsilon maszynowy 2⁻⁵², na który natyka się każdy inny wpis o liczbach zmiennoprzecinkowych; zakres i rozdzielczość to jeden budżet, wydany dwa razy.
Odpowiedź
1.7976931348623⋅10+308
Jak to czytać
DBL_MAX na warsztacie. Drugi link to niepomnożone 2^1023, trzeci to 2^52 wartości na oktawę, czwarty to 10^308.
Źródło
IEEE 754-1985 binary64, with the format in §3.2 and overflow in §6.3; the value is DBL_MAX in <float.h> and 1.7976931348623157⋅10^308 in the standard's own decimal table
Rozwiąż w kalkulatorze
Te linki otwierają właściwy kalkulator z już wpisanymi liczbami tego zadania. Powyższa linia to to, co powinien pokazać ekran — sprawdź sam.