Dla a = (1, 2, 0) i b = (3, 4, 0) iloczyn wektorowy ma składowe (2·0 − 0·4, 0·3 − 1·0, 1·4 − 2·3) = (0, 0, −2): panel pierwszego linku wyświetla go, a drugi link oblicza samą składową z. Jego długość to 2, trzeci link — pole równoległoboku rozpiętego przez dwa wektory i dwukrotność pola trójkąta na tych samych trzech punktach. Czwarty link odwraca kolejność i wyświetla +2.
Znak to ciekawa część. Przejście od (1, 2) do (3, 4) to obrót zgodny z ruchem wskazówek zegara na standardowym rysunku, więc uporządkowana para (a, b) jest układem zgodnym z ruchem wskazówek zegara, a normalna wskazuje w głąb ekranu; odwróć kolejność, a liczba zmienia znak, podczas gdy pole nie. To antysymetria a×b = −b×a w jej najbardziej widocznej postaci i powód, dla którego iloczyn wektorowy potrzebuje orientacji przestrzeni, zanim w ogóle zostanie zdefiniowany. Wzór na długość |a×b| = |a||b| sin θ paruje się z cosinusem iloczynu skalarnego: tu sin θ = 2/11.180339887499 = 0.178885438 i cos θ = 0.983869910, a 11² + 2² = 125 = 5 × 25 to tożsamość Lagrange'a (a·b)² + |a×b|² = |a|²|b|² sprawdzona na jednej parze liczb.
Odpowiedź
2
Jak to czytać
Pole |a×b|. Link panelu wyświetla też sam iloczyn; drugi link to jego składowa z ze znakiem, czwarty odwrócona kolejność.
Źródło
The vector product is Gibbs' (1881, published in Wilson's 'Vector Analysis', 1901); |a×b| as the area of the spanned parallelogram, and the 2×2 determinant as its planar special case, is standard in every elementary treatment
Rozwiąż w kalkulatorze
Te linki otwierają właściwy kalkulator z już wpisanymi liczbami tego zadania. Powyższa linia to to, co powinien pokazać ekran — sprawdź sam.